| تفکر مدرسی مکاتب جغرافیای اسلامی در قرون میانه تمدن اسلامی |
| کد مقاله : 1044-GHCONF6 |
| نویسندگان |
|
حمیدرضا وردی * عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان |
| چکیده مقاله |
| چکیده مسلمانان در حوزه مسایل مطرح شده در قرآن و راههای منتهی به مکه ومدینه وراههای مواصلاتی تجاری شمال وجنوب شبه جزیره عرب و مسیر فتوحات در قرن اول ودوم هجری، آشنایی با حوزه جغرافیا وتفکر مدرسی داشتند و با عنوان صوره الارض از آن یاد می کردند ولی با تاسیس بیت الحکمه بغداد وآغاز نهضت ترجمه در آغاز قرن سوم هجری، آشنایی مسلمانان با جغرافیا از طریق ترجمه متون یونانی بویژه کتاب مجسطی وجغرافی بطلمیوس( 85-۱۷۰م) شروع شد. گرچه مسلمانان در ابتدای امر توجه چندانی به جغرافیا نشان ندادند ولی رفته رفته این شاخه از علم همچون سایر علوم مورد توجه قرار گرفت وتا آنجا پیش رفت که منجر به پیدایش دو مکتب بزرگ و متمایز در جغرافیا اسلامی گردید یعنی مکتب عراقی ایرانی ومکتب حجازی عربی. آشنایی وتوجه به جغرافیا در دنیای اسلام چهار دوره را سپری کرده است . دوره بی توجهی ، دوره آشنایی، دوره شکوفایی کامل ودوره افول توجه به جغرافیا .هدف از طرح این مقاله آشنایی با مکاتب و دورههای جغرافیا در تمدن اسلامی می باشد. روش تحقیق حاضر از نوع کیفی ، اکتشافی وتوصیفی مبتنی بر اسناد تاریخی است.نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که مسلمانان در دو قرن اولیه اسلامی توجه چندانی به جغرافیا نداشته اند ولی ظهور نهضت ترجه وگستردگی توجه مسلمانان به این حوزه علمی ، منجر به ترجمه آثاری از یونانی، ایرانی وهندی به زبان عربی ودرنتیجه پیدایش مکتبهای فکری متمایزی در جغرافیای اسلامی گردید. |
| کلیدواژه ها |
| کلید واژه ها: جغرافیا ، صوره االارض، دوره های جغرافیای اسلامی ، مکتبهای جغرافیای اسلامی ، تفکر مدرسی. |
| وضعیت: پذیرفته شده |
