| بررسی ظرفیت استفاده از فناوریهای هوش مصنوعی در آموزش جغرافیا |
| کد مقاله : 1167-GHCONF6 |
| نویسندگان |
|
زهرا رنجبر باروق * مدرس دانشگاه فرهنگیان |
| چکیده مقاله |
| در دنیای امروزی، پیشرفتهای سریع در حوزه هوش مصنوعی (AI) تأثیرات قابل توجهی بر زمینههای مختلف علمی و آموزشی گذاشته است. یکی از این حوزهها، آموزش جغرافیا است. این پژوهش با هدف بررسی جامع ظرفیتهای فناوریهای هوش مصنوعی (AI) در آموزش جغرافیا از منظر حوزههای کاربردی، پیامدهای پداگوژیک و چالشهای کلیدی آن انجام شده است. با بهرهگیری از روش توصیفی-تحلیلی مبتنی بر مرور نظاممند ادبیات، یافتهها نشان میدهد که پردازش زبان طبیعی، تحلیل یادگیری، سامانههای مبتنی بر مکان و سامانههای هوشمند آموزشگر، بهطور مؤثر از یادگیری دانشآموزمحور پشتیبانی میکنند.کاربردهای هوش مصنوعی سهم قابل توجهی در فرایندهای آموزش جغرافیای طبیعی از جمله نقشهسازی، طبقهبندی، تحلیل و پیشبینی ایفا میکنند. با این حال، محدودیتهایی همچون کمبود زیرساخت، نابرابری در شایستگیهای معلمان، و نگرانیهای اخلاقی و حریم خصوصی، کاربست مؤثر این فناوریها در محیطهای آموزشی را با مانع مواجه میسازد .بنابراین، پژوهش پیشنهاد میکند که برنامههای آموزش ضمن خدمت برای معلمان توسعه یابد، سناریوهای تدریس پشتیبانیشده با هوش مصنوعی اجرا شود، محتوای بومیسازیشده و منطبق با حساسیتهای فرهنگی تولید گردد، و آگاهی نسبت به استفاده اخلاقی از دادهها ارتقا یابد. همچنین بر ضرورت انجام پژوهشهای آزمایشی با روشهای کمی و کیفی به منظور سنجش ارزش پداگوژیک هوش مصنوعی در تقویت مهارتهای نقشهخوانی، تفکر فضایی و درک مفهومی دانشآموزان تأکید میکند. در مجموع، فناوریهای هوش مصنوعی صرفاً ابزارهای فنی نیستند، بلکه سازوکارهایی تحولآفرین محسوب میشوند که توانایی دگرگونسازی محیطهای یادگیری جغرافیا را دارند. |
| کلیدواژه ها |
| جغرافیا، آموزش جغرافیا، هوش مصنوعی، یادگیری دیجیتال، تحول پداگوژیک |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی |
