بررسی تاثیر روش تدریس روایت پردازی مکانی بر فرایند آموزش جغرافیا (مطالعه موردی دبیرستان قلم‌چی کرج)

کد مقاله : 1195-GHCONF6

نویسندگان

نادیا اصغری پور *، زهرا تقدیریان دانشجو

چکیده مقاله

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر روش تدریس روایت‌پردازی مکانی بر فرایند آموزش جغرافیا در میان دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان قلم‌چی کرج انجام شد. مطالعه حاضر از نوع شبه‌تجربی و با طرح پس‌آزمون در دو گروه کنترل و آزمایش صورت گرفت. نمونه شامل ۶۴ دانش‌آموز بود که در دو کلاس موجود به‌صورت طبیعی تقسیم شده بودند. برای سنجش اثر مداخله، پرسشنامه محقق‌ساخته تأثیر روایت‌پردازی مکانی بر یادگیری جغرافیا با چهار مؤلفه تفکر فضایی، انگیزش یادگیری، سواد مکانی و نگرش نسبت به روایت‌پردازی به کار گرفته شد و روایی و پایایی آن تأیید شد. مداخله آموزشی طی یک جلسه بر اساس سناریوی مکانی و تعامل شناختی با موقعیت اجرا گردید و پس‌آزمون برای هر دو گروه انجام شد. نتایج آزمون t مستقل نشان داد روایت‌پردازی مکانی موجب افزایش معنادار تفکر فضایی، انگیزش یادگیری و سواد مکانی در گروه آزمایش شد (p < 0.001). با این حال، تفاوت میانگین نگرش نسبت به روایت‌پردازی در دو گروه معنادار نبود که به دلیل ماهیت کلی و ارزش‌محور گویه‌ها قابل انتظار است. یافته‌ها بیانگر آن است که روایت‌پردازی مکانی با فراهم‌کردن تجربه‌های فعال، معنامند و موقعیت‌محور، می‌تواند شیوه‌ای کارآمد برای ارتقای یادگیری جغرافیا و جایگزینی مناسب برای رویکردهای سنتی باشد.

کلیدواژه ها

روایت‌پردازی مکانی، آموزش جغرافیا، روش تدریس، تفکر فضایی، سواد مکانی، انگیزش یادگیری.

وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی