| آموزش جغرافیا در سرزمینها با تکیه بر منابع جغرافیایی درباره فارس؛ نمونه موردی: کتاب فارسنامه ناصری |
| کد مقاله : 1225-GHCONF6 |
| نویسندگان |
|
ابوالفضل ثانوی شیری *1، محمد جواد معتمدی2، حسین مهدوی شریف3 1دانشجو آموزش و پرورش 2دانشجوی کارشناسی آموزش تاریخ، پردیس علامه طباطبایی خرم آباد 3دانشجوی کارشناسی آموزش تاریخ، علامه طباطبایی خرم آباد |
| چکیده مقاله |
| پژوهش حاضر با هدف بررسی کارکرد منابع جغرافیایی ـ تاریخی، بهویژه فارسنامه ناصری، در آموزش جغرافیای سرزمین فارس انجام شده است. با توجه به اینکه آموزش جغرافیا یکی از بسترهای اصلی شناخت محیط طبیعی و انسانی و تقویت هویت مکانی است، تکیه بر منابع اصیل تاریخی میتواند به غنای محتوای آموزشی و ارتقای سطح تحلیل در فرآیند یادگیری کمک کند. روش پژوهش بهصورت توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر گردآوری اسناد وکتابخانهای است. ابتدا مبانی نظری آموزش جغرافیا و جایگاه جغرافیای تاریخی در نظامهای آموزشی بررسی شده و سپس با تحلیل محتوای منابع معتبر جغرافیایی، ظرفیتهای آنها در آموزش سرزمینها تحلیل گردیده است. نتایج نشان میدهد که فارس، بهعنوان یکی از مهمترین نواحی تاریخی ایران، دارای تنوع اقلیمی، قومی و فرهنگی قابل توجهی است و این ویژگیها در منابعی مانند فارسنامه ناصری با جزئیات ارزشمند ثبت شدهاند. این اطلاعات میتواند به درک بهتر ساختارهای طبیعی و انسانی، پیوند میان گذشته و حال، و ارتقای کیفیت مفاهیم جغرافیایی در آموزش مدرسهای کمک کند. همچنین بررسی پیشینه مطالعات تاریخی و جغرافیایی نشان میدهد که اگرچه آثار متعددی درباره فارس وجود دارد، اما بهرهگیری مستقیم از این منابع در آموزش رسمی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر در پی آن است که این خلأ را تبیین و اهمیت بهرهگیری هدفمند از منابع اصیل را برجسته سازد. |
| کلیدواژه ها |
| آموزش جغرافیا، سرزمین، منابع جغرافیایی، فارس، فارسنامه ناصری |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
